داشتم فکر می کردم اگه یه گربه رو از بالای برج میلاد پرتاب کنی,  بازم رو چهار دست و پا میاد پایین یا نه.

بعد خودم گذاشتم جاش , دیدم وقتی پرتاب می شی خیلی خوبه ولی وقتی برخورد می کنی وقتی متلاشی میشی,  نه! دوست نداشتم.

می دونی چند وقته حس می کنم زیر پام داره خالی می شه. دستام به جایی گیر نمی کنه.

داشتم فکر می کردم اگه یه گربه رو از بالای برج میلاد پرتاب کنی,  بازم رو چهار دست و پا میاد پایین یا نه.

زیر پام داره خالی می شه...

دنیا عوض شده.

همه با یه صدای دیگه خودشونو نشون می دند.

اصوات...

بین مرغ و غاز , بین گربه و نوزاد یا حتی آدم و نمی دونم چی... فرقی دیگه نیست.

کبوترا اما نه صداشون عین صورتشونه. هم تو نگاهشون و هم تو همهمه شون نگرانند.

نصف شبم گریه بچه ی همسایه بالایی تمومی نداره.

دیگه خفه شو گربه هوسباز!

من نمی دونستم باید چی کار کرد ولی می دونستم که ترحم بی رحمیه.

اون می خواست تنها باشه.

بالاخره پیداش کردم. داشت گریه میکرد. منم وانمود کردم که ندیدم چون خودم هم دوست ندارم کسی گریمُ ببینه. 

گفت می خوام زودتر بمیرم ,مگه اینجا چه خبره ... 

و تکرار کرد حلقه ای رو که هر روز خودم تو ذهنم می سازم.

گفتم : آخه اونجا هم حلوا خیر نمی کنند. بنده ی خدا! از گیس آویزونمون می کنن, جلوی مار و تمساح و یه سری جونور دیگه می ندازنمون که دل بدیم و قلوه بگیریم و آب و غذاشونم ارزونیه خودشون.

 البته آدم حسابیها اونجانا. بریم بهشت که چی؟!! هر چی درب و داغون... نه که کم این ور دیدیم!

اشکش روی پوستش خشکیده بود. دستاشو تو دستم گرفتم. می خواستم گرمش کنم اما بیشتر از توان من سرد بود.

-        درست میشه!

-        آره...

یه روز خاکستری و سرد...

همه جا یخ زده.

کوچه ها, سیبای قرمز, پنجره ها و انگشتهای پای من.

دیگه هیچکس نمی تونه آدم برفی درست کنه.

همه چیز یخ زده.

کلمه ها, نگاهها ,تبسمها و انگشتهای پای من.

خیابون پر آدم یخیه. هیچ شعله ای اونا رو آب نمی کنه.

اثری از برف نیست ... که رد پایی روش مونده باشه ... که باهاش تو رو پیدا کنم.

می خوام انگشتهای پامُ قطع کنم! 

" آدما سر امتحان که می شه به خدا نزدیکتر میشند "

این اصلُ از خیلی نشونه ها بدست آوردم!

از پیام راحله که خدا رو می خونه و امیدوار که از آستانه لطفش محروم نشه ،

از اینکه نیلوفر رفته قم و مجاور شده ،

از نماز سر موقع رضوان

و از خودم ...

برای همینم هست که باید همیشه در معرض امتحان باشیم.

که همیشه نزدیکش باشیم.

ولی...

ولی ما آدمای شب امتحانیم!

یادته؟

تقریباّ یک سال شد.

من بهت می گفتم از sms زدن بدم میاد! چون آدما به جای اینکه وقتشونو بذارند و برند همدیگرُ ببینند و یا زنگ بزنند و صدای همو بشنوند, خودشونو تو "khubi?" و "mersi" یِ بی معنی بعدش خلاصه می کنند.

این اواخر به یکی دیگه از مضرات sms زدن پی بردم!

اینکه دیگه نمی دونی عکس العمل آدما هنگام خوندن پیامت چیه. اونوقت تو می مونی و یک فکر مزاحم که مثل خوره می خوردت که مبادا ازت ناراحت شده باشه.

یه پاندای مسخره که داره زبون درازی می کنه چه حالی می تونه به یه دل گرفته بده؟!!

یه دل که از یه سری مسائل جدی گرفته.

یه ساعته که دارم به خودم و تو و اون مسائل جدی فکر می کنم...

راستی بالاخره مسأله چیست؟

الآن که دارم می نویسم دو ساعت می شه که رسیدم خونه. بعد این دو ساعت راحت تر می شه فکر کرد.

نمی دونم شاید 800 تومن واسش پول یه ساندویچ بود که می شد یه شکمُ باهاش سیر کنه.

شاید حرفهای ما دو تا داشت حق اون شکم رو ساقط می کرد.

شاید اون وقت که ما داشتیم حرف می زدیم دل تو دلش نبود .

تا اینجاش مشکلی نبود چون همش گره های ذهنش بود اما بعد...

-        ...

-        بله؟!!

***

وقتی برگشتم و توی صورتت نگاه کردم تو داشتی می خندیدی ولی اون خنده نبود. بعد منم فقط تونستم به پنجره خیره بشم و خیره شدم.

اون توهین و زمرمه های بعدشُ شاید یادم بره اما وقتی صورتت نگاه کردم... نه!